/
Isang tahimik
na madaling araw, ika-27 ng Setyembre taong 2000, umalingawngaw ang sigaw ng
isang ina, sigaw na nagpapahiwatig ng paglabas ng sanggol na namuhay sa kanyang
sinapupunan sa loob ng siyam na buwan.
Sa ganap na
alas tres ng umaga, sinilang ako, isang babaeng anghel na pinangalanan bilang
Julie Rose. Nadala ko ang kombinasyon ng mga katangian nila mama at papa. Dahil
sa probinsya ng Quezon ako iniluwal, purong Tagalog ako.
Labing anim
na taon na ang nakalilipas, kilala pa rin ako sa pagiging anghel, simple at
natural walang abhid ng kaartehan, matangkad at may kapansin-pansing mga mata,.
Ngunit may isa akong kahinaan, ang sports. Dahil hindi naman ako mahilig ditto.
Wala akong natamong serious physical injuries. Gayunpaman, mas inilalaan ko ang
aking oras sa pagbabasa, gaano man kadilim ay pinipilit kong magbasa kaya naman
nagkaroon ako ng permanent physical defect na nearsightedness at kasalukuyang
nagsusuot ng salamin.
Hindi man ako
ganoon ka-active sa sports, masa pinipili ko ang badminton. Badminton ang
palagi kong nilalagay sa tuwing magfifill-up ng “favorite sport.mas gugustuhin
kong matamaan ng maliit na shuttle kesa matamaan ng bola.
Sakitin ako
noong bata pa lamang. Lagi akong nako-confine at nagtatagal sa ospital. Pero sa
paglipas ng panahon, mas lumakas ang immune system ko kahit na may pagkapayat
ako. Hindi ako sumasailalim sa anumang gamutan ngayon.
Wala pa
namang dumadapong malubhang sakit a akin. Madalas lamang akong magkaroon ng
lagnat, sipon, at ubo. Ayaw na ayaw kong magkakaroon ng ubo dahil halos
magasgas ang aking lalamunan dahil ditto.
Sa
kombinasyon ng katangian ng aking mga magulang, nangingibabaw ang nanggaling sa
aking ama. Nakuha ko ang kanyang height, matangkad ako. Pinagpala ako ng tangkad
kaya hindi napag-iiwanan ng aking mg aka-edad.
Namana ko
naman ang ganda at kulay ng mga mata sa aking ina. Hindi man halata pero brown
ang mga ito. Dahil Malabo na ang mga ito, natatakpan ng kapal ng lens ang
taglay nitong ganda.
Sagana man
ako sa height, ganoon naman ako pinagkaitan sa ilong. Pango ito at karaniwan na
sa mg Pilipino. Okay lang naman ito sa akin dahil nagagamiti ko pa rin ito sa
paghinga.
Pinalaki
akong responsible ng aking mga magulang. Kahit pasaway ako ay takot pa rin
naman ako sa kanila, kaya hindi ako gumagamit ng recreational drugs. Mas
ginugusto ko pang manood ng Kdrama at K-videos.
/
Namuhay ako
kasama ang aking mga magulang sa isang maliit ngunit komportableng bahay.
Pagpasok mo ditto makikita mo agad ang salas. Bumaling ka sa kaliwa at makikita
mo an gaming hapag-kainan at lababo, ipinuwesto an gaming lutuan sa labas ng
bahay dahil sa usok na maaaring makulong sa bahay. Ilang bahay din ang gaming
nilipatan bago manatili sa kasalukuyan naming bahay.
Hindi kami
mayaman, hindi rin naman kami ganoon kahirap, middle-class kumbaga. Fish
retailer si papa at housewife lang si mama.ang kita ni papa na 500 kada araw ay
sapat na sa isang araw naming gastusin. Mas maayos ang pamumuhay naming kaysa
noon. Wala kasing trabaho dati si papa, kaya palagi kaming nangungutang. Puro
noodles at de-lata lang ang ulam naming noon dahil ýun lang naman ang nauutang
sa tindahan. Laking pasalamat naming noong kunin ng ninang ko bilang fish
retailer si papa. ‘Yun ang dahilan kung bakit maginhawa ang buhay namin ngayon.
Dahil housewife
si Mama, siya ang palagi kong nakakasama sa bahay. Hindi nakapagtatakang Malaki
ang naging impluwensya n’ya sa akin. Dahil sa palagi nýa akong pinapagalitan,
may takot ako sa kanya.
Pinag-aral
nila ako sa public school mula elementarya hanggang sekondarya (Junior
High).maayos naman ang naging daloy ng pag-aaral ko. Nakakatanggap ako ng ilang
sertipiko mula sa pagsali ko ng mga contests.
Naging aktibo
ako sa pagsali sa iba’t ibang organisasyon sa school noong Junior High. Sumali
ako sa YES-O, Book Lovers ng English Department at iba pang academic
organizations. Nahalal ako sa matataas na posisyon sa nasabing mga
organisasyon, Vice-President sa YES-O at P.I.O ng Book-Lovers.
Kahit na
kasali ako sa mga organisayong ito, hindi ako popular sa school. Ordinary lang
ako sa tingin ko. May mga kaibigan at may mg aka-close na guro.
Sa aking
pagdadalaga, mas mahaba ang oras ko sa school. Palagi kong nakakasama ang aking
mga kaibigan. Kaya naman malaki ang impact nila sa akin. Naimpluwensyahan nila
ako sa pagkamadaldal ko at pagseseryoso ko sa pag-aaral.
Kapag naman
nasa bahay lang ako, lagi akong nacecellphone. Nagbabasa ng stories sa Wattpad
o kaya naman nanonood ng videos ng performances ng Korean Boy Groups. Kung
hindi naman ay manonood ako ng iba’t ibang KDramas.
Isa sa mga
turning points sa buhay ko ay ang pagiging kpopper. Hindi ko talaga inaasahan
na magugustuhan ko ang KPop music. Siguro dahil maganda ang beat nito at pati
na rin ang dance steps kapag pineperform na nila. Sabi nga ni CL ng 2ne1, you
can love music without understanding it; in terms of its language, hindi mo
talaga agad maiintindihan pero kapag sinearch mo na ang meaning, maganda talaga
ang nais iparating nga kanta.
Isa pa ay ang
pagiging Senior High School student ko sa Calayan. Naging mas socially
connected ako ngayon. Madami akong nakilala at naging kaibigan katulad ng
Familia Maharlika. Hindi sana ako tutuloy sa pag-aaral sa CEFI, babalik na lang
sana ako sa LDNHS. Ngunit naisip kong sayang naman ‘yung binayad ko.
Nagpapasalamat pa rin ako dahil tama ang naging desisyon ko.
/
Isa ako sa
mga tipikal na estudyanteng makikita sa classroom. ‘Yung nakaupo lang,
nakikiramdam, at minsang nakikipagdaldalan sa katabi. Hindi ako matalino,
tamang nakakapasa lang kaya hindi ko alam ang IQ ko.
Mahilig ako
mag-imagine kaya malawak ang imahinasyon ko. ‘Yung tipong ang nababasa kong
kwneto ay ginagawa kong play sa utak ko. ‘Yung mga Kdramas, nirerewind ko ulit
sa utak ko at ini-imagine na ako ‘Yung bida.
7 over 10 ang
judgment ko sa sarili ko pagdating sa common sense. Hindi naman kasi sa lahat
ng pagkakataon naiintindihan ko kaagad ang isang bagay. Minsan, hindi tumatakbo
nang maayos ang utak ko. May mga tanong, mga simpleng tanong na kinakailangan
ng common sense ang hindi ko nasasagot nang tama, tulad ng anong month ang may 28.
Sa katulad
kong isang estudyante, positibo lang ang pananaw ko sa buhay. Kahit may mga
problemang dumadating, think positive lang palagi. Nasasanay na lang ako sa
pressure, stress, at depression ng isang learner, kaya minsan nahahandle at
nakokontrol ko nang maayos ang emosyon ko.
Sa ilang taon
na pag-aaral ko, natuklasan ko ang talent ko at weakness ko as a student. Sa
ngayong, ang maipagmamalaki kong talent ay ang pagsasayaw. Madalas akong sumali
ng group dancing competitions noong Junior High School hanggang ngayon naman ay
kinakahiligan ko pa rin ang pagsasayaw. ‘Yung tipong makarinig lang ng tugtog,
sasabay na agad ako sa beat.
Ang
pinakasinusukuan ko ay ang pagdo-drawing wala naman kasi akong talent sa
pagguhit. Ang kaya ko lang idrawing ng maayos ay taong patpat. Siguro hindi
lang talaga nadevelop ang talet ko sa pagdo-drawing. Si papa kasi lagi ang
pinagdo-drawing ng assignment ko noong Grade One pa lamang ako.
Habang lumalaki
ako,natuklasan ko ang takot ko sa aso. Hindi rin ako sigurado kung bakit, pero
paggising ko na lang isang araw, takot na ako sa aso. Takot din ako sa kahit
anong uri ng insekto, lalo na sa ‘flying’ ipis. Hindi ko malilimutan ang
karanasan ko habang akoý nagsisipilyo., may nakita akong ipis, pagtaas ko ng
planggana ay bigla itong nawala; nasa buhok ko na pala. Takot din akong mag-isa
lalo na pag-aalis. Gusto ko laging may kasam para masaya.
Natutunan ko
ring pahalagahan ang isang bagay. Kaya bilang isang estudyante, mas
pinahahalagahan ko ang aking pamilya ngayon. Sumunod na ang edukasyon at mga
kaibigan.
Ang
biggest achievement ko, so far, ay ang pagkanta ko ng Lupang Hinirang sa
harap ng madaming tao sa Pacific Mall. Kahit kinder pa lamang ako noon ay
tagumpay pa rin ‘yun, iyon na ata ang pinakauna at pinakahuling pagkanta ko
nang pormal sa harap ng mapanghusgang mata ng mga tao.
Isa pa y ang
naka-survive ako sa isang klaseng wala akong kilala maliban sa isa pang
taga-Dalahican. Inaasahan ko kasing kahit isa man lang kila Justine noon ang
maging kaklase ko. Pero masaya naman ako dahil komportable ako sa mg kasamahan
ko sa Benitez.
/
Simula nang ipanganak ako, wala kaming permanenteng bahay. Nangungupahan lang kami pero hindi umaalis sa iisang purok sa barangay. Gusto kasi ni Papa ang lugar na ito dahil tahimik at wala masyadong gulo o kaso ng pagnanakaw.
Sa ngayon, binabalak nang bilhin nila papa ang bahay at lupa na kasalukuyan naming tinitirhan. Sa loob kasi ng pitong taon na paninirahan naming ditto, wala kaming masyadong malaking problema na kinaharap. Halimbawa na lamang ay problema sap era, hindi kami kinapos sa pang-araw-araw na gastusin. Itinuturing naming itong swerte sa aming pamilya.
Hindi ganoon kabongga ang aming bahay, pero kumpleto pa rin naman. May salas, may kainan, may kusina, may banyo, at may kwarto. Palaging malinis at maaliwalas ang bahay dahil kay mama. Kapag ako ang nagwalis at may nakita sýang kaoirasong buhok o mga butyl ng kanin, uulitin n’ya ulit ang pagwawalis.
Si papa, dahil s’ya ang padre de pamilya, siya ang nagtataguyod sa aming pamilya. Sapat ang kinikita n’ya para sa pangangailangan naming. Bunga ng kanyang paghihirap ang mga naipundar naming gamit tulad ng TV, washing machine at dryer. Isama pa ang mga cellphone naming, tablet ng kapatid ko at laptop ko.
Ang pinakapaborito kong tambayan sa bahay ay an gaming living room. Doon lang kasi ako nakaupo habang nanonood ng kdramas o kvideos. Doon lang din ako nakatunganga habang walang ginagawa.
Nasa living room din ang pinakamasaya kong memories sa bahay. Tulad ng sabay naming pagfafangirl ni Shena habang kumakain ng ramyeon. Isa pa ay ang panonood ko ng Mnet Asian Music Awards nang live noong Dec. 2, 2016 sa channel ng Myx. Wala itong subtitle kaya nagtiyaga ako hanggang 11:30pm at sa salas na natulog.
Kabaliktaran ng living room naming ang CR. Ito ang pinakaayaw kong parte ng bahay naming. Although, doon ako palagi kumakanta, ang weird lang ng ambiance. In short, creepy.
Kung may gusto akong parte ng bahay, mayroon din akong gusting mga gamit. Ang una ay ‘yung mga natanggap kong regalo noong birthday ko, 2016. Mahalaga kasi iyon dahil ‘yun ang unang beses kong nakatanggap ng surprise at letters mula sa mg kaibigan ko. Pangalawa ay ang laptop ko, binigyan ko pa nga ito ng sariling pangalan which is Vivi.
Pangatlo ay ang cellphone ko. Paggising koi to agad ang kapit at gamit ko hanggang sab ago ako matulog. Kaya iniingatan ko ito, dahil kapag nasira ang phone ko, wala akong perang pambili ng kapalit.
Sa pangkalahatan, masaya at kontento ako sa buhay ko ngayon. Average lang ang lahat, middle-class, balance. Kumpleto kami ng aking pamilya at nabubuhay nang payapa at masagana.